Nou, daar zitten we dan in Noord-Spanje aan de Camino de Santiago. In het dorpje Villamayor de Monjardín. Onze thuisbasis voor de aankomende tijd.

Voor degenen die het nog niet kennen, de camino (of Jacobsroute) is een populaire pelgrimsroute die al dateert van voor de 11e eeuw. Het is onderdeel van een groot bedevaart netwerk in Europa, maar de meeste mensen wandelen het laatste gedeelte in Spanje.
Met een afstand van 780 kilometer door heuvelachtig landschap en slingerend door pittoreske dorpjes tot Santiago, is dit een flinke uitdaging te noemen.

Sommige pelgrims worden aangetrokken door de religieuze betekenis, anderen door de natuurlijke landschappen of de eenvoud van het leven onderweg. En voor velen is het een combinatie van persoonlijke uitdaging, culturele belangstelling en het verlangen om los te komen van de hectiek van het dagelijks leven.

En in dit alles mogen wij de aankomende tijd tot dienst zijn in een herberg aan deze route. Meer dan vijfhonderd duizend mensen lopen deze route (of een gedeelte ervan) per jaar en velen zijn zoekend naar God (zonder dat ze het soms zelf weten).
De herberg is een mooie plek om deze vermoeide pelgrims te ontvangen, te herbergen, te voeden en Gods liefde te tonen. Een geweldige mogelijkheid om Jezus aan mensen te presenteren, in woord, daad en wonderen.

We zijn met een leuk team van vrijwilligers. Als eerste hebben we Gerrit-Jan, Annemieke, Rose en Mary Ann. Zij runnen hier de boel al jaren vol liefde en passie. En dan zijn wij er met Malia uit de VS, Sophie uit Engeland en Carmen uit Duitsland, die allemaal voor korte termijn komen helpen. Het is een gezellige boel in het huis naast de herberg voor de korte-termijners.
De dames zijn behoorlijk hongerig om meer te leren in hun wandel met God en het is super mooi om onze ervaringen en kennis met hen te kunnen delen.

We hebben al mooie dingen beleefd.
Zo werd bijvoorbeeld een vrouw na gebed compleet bevrijd van suïcidale gedachten en zware bedrukking.
En kon Amanda aan de eettafel haar verhaal vertellen aan een Duitse jongeman. Ze vertelde dat ze veel gereisd had, maar dat het geen echte voldoening had gegeven, totdat ze haar leven aan Jezus had overgegeven. Hij vertelde daarop dat ook hij veel reisde, maar er nu achter kwam dat het inderdaad geen vervulling in zijn leven gaf. Zonder dat Arjan van dit gesprek afwist, had hij later weer een soortgelijk gesprek met hem. De Heer wilde hem duidelijk iets belangrijks onder de aandacht brengen!
Deze Duitser had ook een flink probleem aan zijn grote teen en zei dat hij niet verder kon lopen, waarop Arjan voor hem mocht bidden voor genezing. Na het gebed was hij heel verbaasd, want de pijn was weg. Hij bedankte meerdere keren voor de gesprekken en zei dat hij veel had om over na te denken.
Zo mooi, hoe God mensen op het oog heeft en hen op verschillende manieren bereikt.

En uiteraard vielen we met onze neus in de boter, want de zonsverduistering vond hier plaats een paar dagen na onze aankomst. En wat een happening! We zaten die dag volgeboekt en we besloten als herberg er ook iets speciaals van te maken. Met alle pelgrims gingen we naar de andere kant van de vallei om daar de zonsverduistering beter te kunnen zien. We aten daar eerst gezamenlijk en gingen toen in een stoet naar een mooi uitzicht punt.
Met vele anderen stonden we met een brilletje naar een felle zon staren, totdat het zo donker werd dat zelfs de straatverlichting automatisch aanging.
En daar zagen we, voor een minuutlang een ‘zwarte zon’ met een vurige krans er omheen. Heel bijzonder. Wat heeft onze Pappa het toch allemaal mooi gemaakt!