Het is even stil geweest aan onze kant en het voelde zelfs een beetje alsof we in een wachtkamer zaten. We namen onze tijd met God, maar de vervolg stappen werden niet direct openbaar. Maar het gaat in het christenleven ook niet alleen om het einddoel, maar ook om de weg zelf. Jezus zegt immers, Ik BEN de Weg. En het is aan ons om gewoon samen met Hem op te wandelen ook als de toekomst nog in een mist ligt.
Maar inmiddels is er verdere duidelijkheid gekomen.

Tijdens het bidden en luisteren wat het volgende plan zou zijn, kwam Europa al eens onder de aandacht. Maar dat is een heel ruim begrip en kan zelfs Nederland betekenen. Maar ook kwam het idee meerdere keren langs om te helpen in Spanje aan de ‘camino’, de bekende pelgrimsroute met zijn legio aan diverse wandelaars.

Tien jaar geleden hebben we daar vrienden geholpen die een christelijke herberg runnen. Zij zaten toen heel hoog precies op het moment dat we terugkwamen uit Madagaskar en we de Heer vroegen wat we voor Hem konden betekenen.
Inmiddels wordt het gerund door anderen die we kennen. En toen we dus de vraag stuurden: ‘Hulp nodig?‘, kwam er inderdaad het antwoord terug, dat ze in augustus dringend hulp nodig hebben.

Ahh, vandaar dat er maar geen klik kwam met Malawi! Telkens als we baden voor een missie naar Malawi (wat we in eerste instantie dachten), kwam er geen vrede in ons hart. De Generaal had andere plannen in gedachten.

Dus we laten Nederland weer achter ons en gaan op weg naar het land van zon en sombrero’s. En zoals het er nu uitziet, kunnen we daar tot half oktober van dienst zijn.

Hasta luego! (tot ziens)