De reis ging verder. En daar sta je dan met je bepakking in de drukke metro van Madrid.
Hoe snel je weer gewend raakt aan de rustige en vriendelijke sfeer van een gehuchtje langs de camino. Het viel weer extra op dat 90% van de mensen met een mobiel in de hand loopt en alle aandacht daarop gericht heeft. Helemaal in beslag genomen… En dat moet normaal zijn. Waar is het menselijke contact gebleven?
Ik herinner me nog goed hoe een Franse vrouw op de camino vertelde waarom ze al voor de derde keer de camino liep. Ze voelde zich daar gezien en gehoord. Wat triest eigenlijk dat vele mensen dit blijkbaar niet meer kunnen vinden in hun omgeving. Maar wat mooi dat je dan kunt wijzen op de Schepper die wel oog en aandacht heeft voor iedereen en dagelijks wil luisteren en spreken.

Onze vlucht van Madrid bracht ons naar Thailand, het land van de glimlach. Een land zo heel anders in cultuur, taal en bevolking dan de landen in Europa. Thai zijn erg vriendelijke en ingetogen mensen. Ze zijn gewend een hoofdknik te maken met hun handpalmen tegen elkaar en hun taal klinkt heel melodieus. Van de tekens bak je niet veel als Europeaan, maar dat kan de pret niet drukken.

Dingen zijn hier gewoon even anders. Zo rijden ze hier aan de linkerkant van de weg en zie je overal brommertjes. Op elke hoek van de straat vind je wel een eetstalletje met een paar plastic stoeltjes ernaast waar je je eten kan nuttigen. Verspreid in de stad staan grote Boeddhistische tempels vol goud, glitter en bling en lopen monniken in oranje kledij. De mensen sloffen over de stoep met wiebelende putdeksels en tuk tuks scheuren door de straten en nog veel meer.

De eerste paar dagen namen we wat rust na de intensieve tijd in Spanje. Even wennen aan de hoge luchtvochtigheid, acclimatiseren en afstemmen op nieuwe avonturen.
Oude herinneringen van meer dan twee decennia geleden kwamen weer boven borrelen:
Opnieuw wandelen we weer als backpackers met ons ‘huis’ op ons rug over de oneffen stoepen en hobbelen we in de zijspan van een scheurend brommertje door de drukke straten en in de avond zitten we op plastic stoeltjes onder schreeuwerige tl verlichting en snoepen we met stokjes van heerlijke padthai noedels, terwijl je tong in de fik staat. Tja, het wekt bij ons wel een glimlach op.
Het is geen straf om door de Heer in Thailand gedropt te worden.

Inmiddels zijn we in Chiang Mai beland, de stad in noorden van Thailand, waar de Heer in Spanje over gesproken had. Chiang Mai is gesticht in 1296 en is tegenwoordig een toeristische stad, maar het is ook een hub in Zuidoost Azië voor vele zendelingen.

Tijdens onze wereldreis meer dan 2 decennia geleden hebben we deze stad ook bezocht. Deze stad heeft wel een warm plekje in ons hart. We herinneren ons nog hoe God ook in deze stad tot ons gesproken heeft door een jonge Thaise vrouw die ons op straat aansprak en vertelde over Jezus. Het was een zaadje in ons leven, waardoor we uiteindelijk ons leven aan Jezus overgaven.

Via via zijn we in contact gekomen met verschillende mensen die hier een werk voor de Heer doen. Het is prachtig om hun belevenissen te horen en te zien wat God hier aan het doen is. We gaan ontdekken wat hier verder uit voortkomt en de specifieke bedoelingen die God voor ons heeft.

Maar voor één ontmoeting moesten we hier in ieder geval zijn! Arjan had zich vorig jaar gelinkt met een Nederlandse expat Jeroen die toentertijd in Bangkok woonde. Hij had verder geen contact met hem, maar had wel een sterke indruk dat deze jongeman Jezus nodig had, omdat hij de rusteloosheid in hem herkende. Hij was inmiddels verhuisd naar Vietnam en Arjan had het gevoel dat hij hem ooit nog zou spreken. Nu de Heer ons naar Chiang Mai, Thailand stuurde viel het Arjan ineens op dat Jeroen ook recentelijk naar deze stad is verhuisd.
Een goeie reden om contact te leggen en te vragen om eens een Hollands bakkie in de stad te doen. De Heer was aan het werk!

Een paar dagen geleden kwam het ervan en hadden ze even een korte ontmoeting, omdat Jeroen nog een andere bespreking had staan. Tijdens dit korte gesprek vroeg Jeroen specifiek aan Arjan of hij een missionary was. Wat Arjan bevestigde. En toen kwam het verhaal. Hij vertelde dat hij vorige week twee missionaries had ontmoet en tegen zichzelf had gezegd: ‘Als ik nog een derde missionary tegenkom, dan moet ik er wat mee.’ En daar stond Arjan voor zijn neus…

Net als bij ons: De Heer weet je te vinden en te bereiken, waar je ook bent!

Die avond hebben we een super mooi gesprek met Jeroen gehad, deelde hij zijn verhaal en konden we allerlei vragen beantwoordden. Hij is al twee keer naar een kerk geweest en denkt erover om zich te laten dopen!
Prijs God voor Zijn werk en dat we een onderdeel mogen zijn om mensen dichter naar Hem toe te trekken! Zelfs al moet Hij ons daarvoor naar Azië sturen.

Bid voor Jeroen, dat hij zijn hele leven volledig aan Jezus zal overgeven, omdat God zoveel van hem houdt.