De herfst is nu ook in Spanje begonnen. De droogte is voorbij en er valt meer regen. De stroom pelgrims neemt af en een paar van de vrijwilligers gaan alweer naar huis. Ook is het oogsten van de kloostertuin begonnen. Samen amandelen plukken, walnoten rapen, tomaten plukken en geroosterde paprika’s pellen en inpotten.

De afgelopen tijd is hier wat roering geweest. De lokale barman heeft het om een of andere reden op de herberg gemunt en ziet ons als concurrentie. Hij heeft het helaas zover gekregen dat we tijdelijk de herberg keuken niet mogen gebruiken voor pelgrims. Dit was even een grote slag voor ons, aangezien we graag gezonde maaltijden bereiden en samen met de pelgrims eten en praten.
We koken dus nu alleen voor de vrijwilligers in ons kleine keukentje in het vrijwilligershuis.
Maar de Heer weet overal een draai aan te geven. Wat eerst een groot nadeel leek te zijn, werd een mooi voordeel.
De Jezus meditatie die normaal om half 9 na de maaltijd was, verplaatsten we naar 6 uur, voordat de pelgrims gaan eten bij de bewuste bar.
Aangezien de bar pas om 7 uur open gaat, hebben de pelgrims geen haast. En staan ze meer open om de meditatie bij te wonen. Bijna elke avond zit het bijna vol. Ook na de meditatie blijven ze veel langer zitten voor gesprekken. De gesprekken, die we anders tijdens de maaltijden zouden hebben. Hoe bijzonder! God weet altijd wat Hij doet! Hij is trouw!

We blijven bidden voor de barman en zijn gezin. Ze zitten nog gevangen in veel duisternis en veel boosheid.

Nog een mooi getuigenis die we willen delen is deze: Michele, één van de leiding van Oasis wandelt voor een week de camino met een groepje dames. Nu was er een Chinese vrouw in de groep, die veel last had van haar knieën en met braces liep. Met al die heuvels had ze extra moeite met haar rugzak. Maar toen Michele haar vroeg om haar rugzak voor haar te dragen, wees ze het af. Na een tijd nam Michele toch die rugzak van de vrouws rug af en begon de vrouw daarop te huilen.
Ze begreep dat ze niet alleen hoefde te vechten en dat ze een daad van liefde mocht aannemen, net zoals ze Gods liefde mocht aannemen. Hij wil juist al onze lasten overnemen en dragen.
Na ongeveer 40 minuten zonder rugzak verder gelopen te hebben, ontdekte de vrouw dat de pijn volledig verdwenen was. Ze kon verder zonder braces, want haar knieën waren genezen.
Ze had haar ‘eigen kunnen’ losgelaten, zodat Gods liefde en genezing tot haar konden stromen.

Wat is het soms moeilijk voor mensen om Gods onvoorwaardelijke liefde te ontvangen. De zelfredzaamheid kan zo in de weg staan. We hebben Zijn liefde niet verdiend, we kunnen er ook niks voor doen, maar het is daar. Voor ieder van ons.
Hij wacht geduldig af tot wij bereid zijn het aan te nemen.

Michele met 2 rugzakken