We kennen allemaal de uitdrukking: 1 april, kikker in je bil. Maar Arjan had werkelijk deze ervaring op 1 mei. Dit gebeurde wederom bij een nachtelijk bezoek aan het toilet. Ineens voelde hij iets tegen zijn bil springen. Een kikker zat gezellig in zijn ‘privé jacuzzi’ en werd plots gestoord door twee verschijnende kadetten boven zich. Dat was toch iets te gortig.
Na de missie school in het zuiden reisden we weer omhoog naar Villarrica, een middelgrote stad bekend om zijn cultuur en universiteiten. Een levendige stad met een dorps gevoel. We waren uitgenodigd om een bijeenkomst over genezing en bevrijding bij te wonen en kwamen terecht in een huis met een bijzondere groep mensen. De Heer had op één of andere manier zo’n 30 personen bij elkaar gebracht met 11 verschillende nationaliteiten. Heel bijzonder. Mensen die willen wandelen in meer van God. Zo waren er ook 4 jonge vrouwen uit Amerika, Canada en Argentinië die net als wij, geen vaste verblijfplaats hebben en gaan waar de Heer zegt te gaan. We konden elkaar bemoedigen en opbouwen met onze belevenissen met God. Het lijkt erop dat God steeds meer kinderen er op uit stuurt om in geloof te gaan en Zijn licht te laten schijnen waar ze komen.
Een voorganger in Villarrica hoorde van ons en nodigde ons uit om te spreken op een Bijbelstudie en een zondag. Hij wil zijn kerk meer activeren om Jezus na te volgen in het dagelijks leven. Hoe mooi is dat, dat we daar in kunnen helpen! De Heer maakt de connecties precies op de juiste tijd. De Heer is in beweging.
Aan deze kant van de evenaar gaat het richting de winter en dat gaat hier wel eens met horten en stoten. Het kan soms zijn dat het de ene dag 30 graden is en twee dagen later maar 14. Dan zie je velen met dikke jassen en mutsen rondlopen, ook in de kerk. De huizen hebben hier namelijk enkele muren en glas. Maar gelukkig schijnt wel vaak de zon. Dus kun je als een stokstaartje even in de zon opwarmen. Er zijn hier maar liefst 300 dagen zon in het jaar. Dus daar maken we dan maar goed gebruik van.
-
- Kerkdienst bij voorganger Gerardo
-
- Bezoek aan een andere missie school
-
- Een typisch Paraguyaanse straat, heel hobbelig
-
- Knipbeurt bij de kapper
In onze laatste week in Paraguay hadden we nog een andere ontmoeting staan. We bezochten de Engelse zendelingen Peter en Evi, die al 11 jaar onder de Indianen werken. Hun doel is om de meer dan 800 Indianen gemeenschappen in Paraguay met het goede nieuws te bereiken en hoop te brengen aan de hopelozen. Deze bevolkingsgroep wordt erg geminacht door de Paraguayanen. Ze hebben weinig scholing en dus banen. Hun leven is vrij uitzichtloos.
Peter en Evi hebben inmiddels 1/3 van hen bereikt. Ze trekken er met het gezin veel op uit om contact te maken en om nieuwe gelovigen verder te onderwijzen. We gingen een dagje met Peter mee en bezochten 6 dorpjes in de bush.
Al hobbelend over steenrode zandwegen kwamen we aan. De begroeting in deze cultuur is met beide handen omhoog. Alsof je onder schot wordt genomen. Eerst wordt er toestemming gevraagd aan het dorpshoofd of we welkom zijn. En op een simpele manier wordt het goede nieuws van Jezus verteld en wordt er gebeden voor de zieken.
Zo zagen we de Heer een jongeman genezen van een slecht gehoor. Na het gebed werd er getest en hij reageerde meteen bij het knippen van de vingers en werd geëmotioneerd. We hoorden dat deze mensen niet gauw hun emoties tonen. Maar prijs God, wat een vreugde als je je gehoor terugkrijgt!
Ook deelden we eten uit en schoffels om het land te bewerken. Normaal wordt er niet naar hen omgezien. Dus deze geschenken tonen voor hen nog meer dat God van hen houdt.
Wie meer over het mooie werk van Peter en Evi wil weten, kan hier verder lezen.
Onze tijd in Paraguay liep weer gauw ten einde. We hebben veel nieuwe mooie mensen ontmoet en gaan zien hoe de Heer dit verder gaat bewerken.
Onze volgende missie is een bezoek aan Nederland. En wel met een speciaal doel. Arjans ouders zijn eind mei 55 jaar getrouwd en dat moet gevierd worden.
Ondertussen zitten we nog even bij vrienden in Brazilië en zien we ook hier God machtig werken. Zo werd ons om gebed gevraagd voor een ernstige hernia door iemand in Paraguay. Via de telefoon werd de hernia bestraft en Gods genezing uitgesproken. Een verbaasde jonge vrouw was het resultaat. Het was volledig verdwenen. Gods liefde is zo groot en kent geen beperkingen!
-
- Friesland een mennonieten kolonie
-
- Op outreach in de bush
-
- Guaraní gezin
-
- Mooie tijd met Peter en Evi
Eén reactie
Wat een mooie dingen mogen jullie doen, maar toch ook weer heel blij dat jullie binnenkort terug zijn (voor even)❤️
Tot snel, dikke knuffel van ons,
Francien JJ & jolie