Met een gehuurde auto, wat Duolingo Spaans en de Heilige Geest gingen we op pad en zijn we begonnen aan een tocht door het zuiden van Paraguay.
Op onze eerste stop bij de hoofdstad Asunción bezochten we Diego en Tamara. Via-via waren we met hen in contact gekomen. Tamara komt uit Spakenburg en is getrouwd met Diego, die van oorsprong een Argentijn is. Ze zijn een prachtig stel en hebben een mooi werk ‘Más Vida’ (Meer Leven). Het was super gaaf om te horen en te zien hoe hun werk onder de lokalen mensenlevens verandert. Een kerk in een armere wijk is ontstaan en ze werken o.a. onder kansarme jongeren en leren hen een vak zoals kapper en autowasser.
Ook de meiden van Diego en Tamara vonden het heel leuk om weer even hun Nederlands met ons te kunnen oefenen.
Wie meer over hun werk wil lezen, kan dit vinden in de magazines van Zending en Gemeente.

Onze reis ging verder door het zuiden van Paraguay. Het is echt genieten, rijdend door het weidse groene landschap met rood gekleurde aarde. Geregeld staan er koeien aan een touw in de berm te grazen. Maar soms zijn ze ook losgebroken en willen ze het gras aan de andere kant van de weg eens testen. Dus naast de vele straathonden, hobbels en wat gaten in het asfalt, is het ook oppassen voor deze dieren.

We besloten een paar dagen op een rustig plekje uit te blazen en streken neer in een vakantiehuisje midden in de natuur bij een vrouw met Duitse voorouders. Het was een prachtige groene plek met een eigen meertje en vrij uitzicht over de weidse velden. Een oase van allerlei vogels. Als je goed luisterde kon je tegelijkertijd zo’n tien verschillende vogelgeluiden onderscheiden. Van ibis, ijsvogel tot duif en papegaai.
Zodra het donker werd, dacht je dat het muisstil zou worden. Maar het tegendeel was waar. Dan begon de rustgevende kakofonie van nachtgeluiden; diverse krekels, vogels, en af en toe een kikker.
Ook een ander wonderlijk fenomeen deed dan zijn intrede rond het huisje. De vuurvliegjes! Kleine insecten die als knipperend lichtjes rondvliegen door de struiken en over het grasveld. Het blijft een sprookjesachtig gezicht, elke keer als we het weer zien.

Een bezoekje aan het nabijgelegen Ybycuí park mocht niet ontbreken. Dit is een groen natuurpark met vele vlinders en een paar wandelingen naar lieflijke watervallen. We konden het niet laten om de uitdaging aan te gaan om enkele van deze bewegelijke diertjes te proberen vast te leggen.

Onze tocht ging weer verder naar het zuiden en de Heer had weer een leuke verrassing voor ons. Diego had ons contactgegevens gegeven van een voorganger die een missieschool heeft opgericht. Het leek ons mooi om hem te ontmoeten en zijn verhalen te horen. We spraken af en kwamen zo in gesprek met David en anderen van zijn team. En hoe bijzonder, het gesprek veranderde spontaan in een soort intake gesprek, want de vraag werd gesteld of wij aankomend schoolseizoen interesse hadden om ook les te geven aan de studenten. In Gods Koninkrijk hoef je niet naar werk te zoeken. Daar zorgt de Grote Werkgever wel voor. We gaan kijken of we dit kunnen inpassen in het Brazilië programma.
Ook namen we een kijkje op het 9 hectare terrein van de missieschool met allerlei gebouwen zoals accommodaties, een auditorium en leslokalen, een kantine e.d. Heel indrukwekkend. Een heel centrum.
Onze vraag aan de Heer is: waarom komt dit op ons pad en wat precies mogen wij hierin betekenen?

Met deze vraag in gedachten namen we afscheid en reden we weer verder naar de volgende bestemming, Encarnación. Een relaxe stad aan de brede Paraná rivier. Aangezien Paraguay niet aan een zee grenst, wordt deze stad als een belangrijke badplaats gezien met stranden die een blik werpen op het buurland Argentinië.

Met temperaturen die hier nu oplopen tot 36 graden gingen we kort voor zonsondergang naar het strand voor een heerlijke duik in het zoete water.
Op het strand zagen we een jonge man stil in lotushouding zitten, gericht naar de ondergaande zon. Het raakte ons en spontaan begonnen we op een afstand zachtjes voor hem te bidden, dat God Zichzelf aan hem zou openbaren en hij de oorsprong van het licht gaat ontdekken en we verbraken de geest van verwarring over hem. We zagen dat de man onrustig werd en toen onze kant op keek. Alles komt in beweging door de naam van Jezus! Onderschat nooit de kracht van gebed!
Onze duik bleek daarna van korte duur, want zodra de zon onder was, werd iedereen uit het water gefloten.
Maar wij hadden Gods strandmissie kunnen volbrengen. Prijs God!