Inmiddels zijn we na Paraguay weer beland bij Uiliam en Aryane aan de Braziliaanse kust bij Paraty. Een prachtige kust met bergen vol met tropisch woud. Vorig jaar hebben we hier een online trainingsschool gegeven.
Uiliam en Aryane waren uitgenodigd om naar een missieweek te komen in een andere staat en ze vroegen of we met hen mee wilden gaan. Er zou die week onderwijs gegeven worden aan studenten en we zouden op outreach gaan. Ook wij mochten onderwijs geven. Wij noch Uiliam hadden verder veel informatie over deze week, maar het leek ons mooi om te gaan.

Op de dag van vertrek had Arjan ineens een flinke voedselvergiftiging. Je weet wel, aan alle kanten de poorten open. We ervoeren dat dit niet toevallig was. Maar met een reis van 16 uur voor de boeg in auto’s en vliegtuig, was dit geen aangenaam vooruitzicht. Een half uur voor vertrek was het nog steeds toiletbezoek. We baden en spraken het probleem aan. Toch werd het voor ons duidelijk, God wilde ons bij die missieweek hebben.
Pas de laatste 5 minuten voor vertrek sleepte Arjan zich toch uit bed en zat gedwee in de auto. Maar de overwinning was behaald. De poorten waren gesloten vanaf dat moment. Gaandeweg de eerste autorit klaarde hij helemaal op. Halleluja, er is kracht in het bloed van Jezus!

Onze reis ging naar de noordelijke staat Maranhão. Naar de stad Vargem Grande, ongeveer 200 kilometer landinwaarts. De chauffeur had blijkbaar grote haast en raasde al slingerend met 120 over het slechte asfalt met gaten. Met alle ramen wijd open werden we flink geroosterd in de wind van 37 graden. Tja, het is altijd leuker om dit te typen dan te ervaren.
Aardig moe kwamen we als één van de eersten aan bij het kamp waar de week gehouden zou worden.

Vijf jaar geleden wilde voorganger Antonio uit São Paulo een outreach doen in één van de armste steden van het land. Dit werd Vargem Grande in Maranhão. Tijdens de outreach kwamen er mensen tot geloof, maar zijn vraag was: wie gaat deze mensen nu verder helpen? Zijn vrouw Jenny opperde toen: wij, laten we gaan verhuizen.
Deze kanjers zijn hier nu een bloeiend werk begonnen en reiken uit naar de omliggende dorpen met verschillende projecten. Zij hebben een grote visie om deze stad en omgeving uit de armoede te krijgen en levens getransformeerd te zien door Jezus.
Antonio en Jenny organiseerden dit kamp voor de tweede keer om mensen enthousiast te maken voor missiewerk.

We waren aangenaam verrast, want we kwamen niet bij een wat traditionelere fulltime zendingsschool, wat we dachten, maar waren beland in een kamp met 178 enthousiaste jongeren met hun leiders, verzameld uit het hele land. Klaar om meer met God te wandelen en de dorpen te gaan bereiken!
De eerste 3 dagen waren bestemd voor onderwijs en gebed. Tussen de lessen door hadden we vele goede gesprekken met voorgangers en de jongeren. Het was zo gaaf om te kunnen uitgieten in deze mensen. Het was super gezellig. Overal hingen hangmatten en stonden tentjes verspreid.
Het raakte ons hart toen er door zoveel mensen vurig werd gebeden voor Nederland en Europa. Er waren er zelfs bij die voelden dat ze in de toekomst als zendeling naar Nederland moesten gaan. God is Nederland niet vergeten!
De laatste dagen werden we opgedeeld in allerlei groepen om naar verschillende dorpen te gaan, daar te slapen, de liefde van Jezus te verspreiden en diensten te houden.

Maranhão is de armste staat van Brazilië en dat kon je merken. Voor ons was het vergelijkend met delen van Afrika.
De mensen zijn er bijzonder vriendelijk. De gewoonte is om in je handen te klappen als je bij een huis komt. En meteen pakten de bewoners dan stoeltjes voor de vreemde bezoekers voor een praatje in de schaduw.
Een lokale christen bood ons gongo aan. Dit is een larve die leeft in een kleine kokosnoot. Dit bracht veel reuring in de groep, maar bijna iedereen was moedig genoeg om een verse larve te nemen. Het is net een witte jelly bean, die smaakt naar kokosmelk. Een beetje vreemd, maar wel lekker.
Tijdens deze dagen kon onze groep voor verschillende mensen bidden, zagen we genezingen en 6 mensen lieten zich dopen. God is goed!

Eén doop was wel bijzonder. We kwamen bij het huisje van Maria, een oudere vrouw die op sterven had gelegen toen Antonio haar eens had bezocht. Door gebed was ze genezen en had ze haar leven aan Jezus gegeven. Nu vertelden we haar over de doop. Ze wilde gedoopt worden, maar er was te weinig water in de ton bij haar huis vanwege droogte. Ze zei dat ze graag helemaal onder wilde zoals een begrafenis. We vonden in de buurt een troebele waterpoel, maar de poel bleek toch te ondiep. Dus ging ze daar in de ton met water zitten en werd er flink water over haar uitgegoten. Omdat het water zo wit was, noemden we het ‘de eerste doop in melk’. Maria was heel blij en voelde zich helemaal nieuw.

Voor de jongeren was deze outreach een mooie belevenis, want verschillenden kwamen uit een rijker comfortabel leven. Ze hebben God zien werken en hebben handvaten om verder te gaan.

Door deze mooie missieweek hebben we weer veel nieuwe contacten gelegd en zijn we ook in het zuiden van Brazilië uitgenodigd om te komen. De Heer mag het gaan regelen.