Het einde van ons visum voor Brazilië komt dichterbij, dus we maken ons weer klaar om dit land te gaan verlaten.
De afgelopen weken waren wat zwaar en taai. Het was een optelsom van klimaat, cultuurverschillen en op de trainingsschool een erg wisselende animo, wat blijkbaar hier vrij normaal is. Het wekte een beetje de vraag: wat doen we hier? Maar de Heer is een grote Aanmoediger en Hij had wat bemoedigingen voor ons klaarliggen.

In het gebied bij Paraty leven capibara’s in het wild. Je weet wel, van die uit de kluiten gewassen cavia’s, zo groot als een varken. Maar vorig jaar en ook tijdens dit verblijf hadden we er nog geen één gezien (behalve een dode op de weg). Dus Amanda bad: Heer, U moet wel opschieten, want over 2 weken gaan we hier weg.
Een paar dagen later zagen we ineens in de avond 4 capibara’s met een jong grazen bij een rivier. Een lokale vertelde ons dat het echt een verhoring is, want hij komt daar altijd langs en heeft daar nog nooit een capibara gezien. Prijs God! Hij is zo goed voor Zijn kinders!

Tijdens de trainingsschool hadden we het over de opdracht van Jezus om zieken te genezen. Voordat de les begon, verscheen er een vrouw met een dochter. Zij kwamen voor de speciale vrouwendienst, die de dag ervoor in de kerk was gehouden. Ze hadden zich vergist in de dag. Maar God had Zich niet vergist.
De vrouw vroeg of ze bij onze les mocht aansluiten, aangezien ze speciaal vrij had gekregen van haar werk.
Aan het eind van de les vroegen we wie er genezing nodig had. De vrouw stak meteen haar hand op en vertelde dat ze enorme rugklachten had vanwege een wervel.
De studenten vonden het nog spannend om alleen genezing te bedienen, dus gingen we om haar heen staan en spraken we gezamenlijk haar rug aan. Na het gebed was de vrouw zo verbaast. Ze vertelde onder dankzegging dat de brandende pijn helemaal wegtrok.

Nu was de dochter aan de beurt. Zij had kiespijn.
Eén van de studenten had moed gekregen om alleen genezing te bedienen. Ze begon een lang gebed. Bad tot God, vroeg om een zegen en liet wat tranen lopen. Nadat ze klaar was, was er geen verschil in de kiespijn. Het had er misschien mooi uit gezien, maar het was een schoolvoorbeeld van hoe het niet moet.
We hadden juist in de les gekeken hoe Jezus (ons Voorbeeld) de zieken genas en hoe wij nu in Zijn naam en autoriteit de ziekte wegsturen en leven spreken. Kort, maar krachtig. Als Gods politieagenten.
Nadat ze hierop was gewezen, sprak ze vervolgens kort de ontsteking aan in Jezus naam. En daar verscheen de glimlach van het meisje. De kiespijn was verdwenen en de studente zei dat ze een grote les had geleerd: een volgeling van Jezus doet gewoon wat Jezus deed. Niets meer en niets minder.

De kerk van Uiliam heeft doordeweeks verschillende huisgroepen in de omgeving. Zo is er ook een huisgroep op een eiland voor de kust. De vissersfamilie in deze groep had ons al sinds vorig jaar 3 keer uitgenodigd om te komen spreken, maar elke keer werd het op het laatste moment afgeblazen vanwege hevige regen. Nu ondernamen we de vierde poging. Viermaal is scheepsrecht.
Ook Anderson ging onverwacht mee. Anderson is een bijzondere man. Hij leeft op straat, vecht met verslavingen en werkt nu tijdelijk voor Uiliam, totdat hij over een paar weken naar een afkickkliniek gaat.

Terwijl we naar het haventje reden om met een motorboot opgepikt te worden, begon het opnieuw te hozen. Opnieuw leek de afspraak in het water te vallen. Maar we zeiden dat niets ons nu zou tegenhouden om naar het eiland te gaan, omdat er personen gered, bevrijd en genezen moesten worden. Patricia een studente van onze trainingsschool sloot zich bij ons aan. Gewapend met een lekkende paraplu en poncho’s stapten we in de motorboot en voeren in het donker naar het eiland.

In voorbereiding op de avond hadden we het verhaal van de verloren zoon in Lukas 15 op ons hart gekregen. Toen we gezamenlijk over dit gedeelte spraken, vertelde Patricia dat precies diezelfde dag haar zus had aangegeven dat ze de erfenis van haar vader wil opeisen (die nog leeft). Hoe bijzonder dat dit ook exact in dit verhaal behandeld werd. De Heilige Geest was aan het werk. En ook Anderson was geraakt door de liefde van de vader in het verhaal.

Aan het eind vroeg iemand gebed voor nierstenen. Na een kort gebed voelde ze het heet worden. De Heilige Geest was de stenen aan het wegbranden! Toen we die avond weer vertrokken was alle pijn helemaal verdwenen.

Tijdens de avond hadden we het ook gehad over het belang van de doop in water. Dat het een afsnijden van het oude leven is en dat de macht van zonde en de duivel wordt gebroken. Anderson was overtuigd, hij wilde gedoopt worden. Buiten stond een bad voor regenwater en Anderson gaf zijn leven over aan Jezus, liet zijn oude leven achter en werd vervuld met Gods Geest. Hij was zo blij als een kind! En Patricia was ontroerd, want zij had voor het eerst iemand gedoopt.

Het was feest. We aten heerlijk klaargemaakte vis en vervolgens kwam Uiliam in gesprek met de volwassen dochter van de gastheer. Ook zij was overtuigd, gaf haar leven onder tranen over aan de Heer en werd ook gedoopt en vervuld. Het feest was compleet.
De Heilige Geest had alles voorbereid: er waren mensen opgebouwd, gered, bevrijd en genezen!